Wojtek Pawluczuk (Right?)

Hej, zupełnie nie, ponieważ groby bliskich obskoczyłem już w sobotę, żeby uniknąć tłoku, zresztą nie jestem zbyt religijny. Dzisiaj odpoczywam po urodzinach Yogiego z Maypole, bo było trochę za grubo :)

Początki Right? to w 100% Przemka i mój twór, dopiero później dołączyła do nas reszta bandy. 4 lata temu nazywaliśmy się Oddaj moje klucze od domu i nie potrafiliśmy zagrać prawie nic poza Gotta Go - Agnostic Front, no może Blitzkrieg Bop (śmiech). Do dziś trochę się zmieniło, aczkolwiek dalej nie jesteśmy wirtuozami i chyba nigdy nimi nie będziemy. Co do nieśmiałości - kompletnie w odwrotną stronę - jestem czasami aż za śmiały.

Komandosa też się kiedyś pijało (śmiech). W zasadzie chęć grania takiej muzyki w każdym z nas narodziła się osobno, w moim wypadku początków doszukiwałbym się w fascynacji zespołami takimi jak Bad Religion, Pennywise czy Millencolin w czasach podstawówki, zaszczepionej de facto przez Chmielka z Maypole(znowu oni...damn:) który w tamtych czasach był facetem mojej siostry i przekonwertował moje gusta muzyczne z hip-hopu, którego dalej czasami lubię posłuchać, na punk rock - od tego czasu moje życie zmieniło się dość diametralnie, bo muzyka stała się jego nieodłączną częścią. Niedługo potem zacząłem interesować się też graniem na instrumencie, początkowo nie były to bębny...

Na początku pomysł był prosty - gitara. Jednak moi koledzy z podstawówki też grali na gitarach, więc chciałem się wyróżniać, a przy okazji móc z nimi grać. Padło na bas, jednak chwile przed pierwszą lekcją basu usiadłem za bębnami i uderzyłem we wszystko po kolei, uśmiechnąłem się i pomyślałem - to jest to! W pół roku później z pomocą rodziców i odrobiną samozaparcia kupiłem pierwsze bębny - Everplay Custom oraz blachy Alchemy MS-X które wyginały się jak naleśniki, a brzmiały gorzej niż kuchenne pokrywki. Rok później Premier XPK w kolorze wiśniowym i sukcesywna wymiana blach na bardziej pro, aż w końcu mam szczęście grać od prawie 3 lat na akrylowym zestawie amerykańskiej firmy OCDP, także od czasów pierwszych bębnów trochę się zmieniło. A z tempem pływam do tej pory jak mam gorszy dzień (śmiech).

Z "legendarnym" sprzętem miałem nieprzyjemność na kilku koncertach, podziwiam ludzi którzy są w stanie na tym grać. Everplay wbrew pozorom to był strzał w dziesiątkę - niezły hardware, klonowo-brzozowe korpusy, lakier i przede wszystkim były stosunkowo nie drogie. Metronom uznaje tylko na nagraniach, choć też nie zawsze bo czasami fajna agogika dodaje mocy i ekspresji do kawałka i w pewnych momentach warto spróbować zagrać coś bez niego. Dla mnie granie to przede wszystkim energia płynąca od muzyków na scenie czy w studio, choć wiadomo, że pewnych norm trzymać się trzeba, więc staram się grać na tyle równo na ile umiem

Oczywiście, że próbuje. Kiedy gram sam dla siebie to tempa z przedziału 160-220 znikają, a zaczynam grać średnie i wolne patenty, w zasadzie te najbardziej lubię, bo mogę sporo pokombinować. Matematyka jak najbardziej się przydaje czasami, np. żeby w sklepie nie oszukali, albo coś (śmiech). Jeśli o to chodzi to nuty znam, podziały znam, a dziś nawet dotarła do mnie klawiatura sterująca także będę kształcić słuch, niestety szkoła tego wymaga, a i w dalszej przygodzie z muzyką na bank się przyda. Wracając do punk rocka - mamy 2010 - to już nie czasy bezsensownej młócki, wszystko wyewoluowało i nawet punk jest nieraz nie łatwy do zagrania.

Ciężko dokładnie scharakteryzować naszych odbiorców. Z moich doświadczeń, są to dość ukierunkowani ideologicznie ludzie, związani z kulturą hardcore/punk, a także czasami z wegetarianizmem i ochroną środowiska, co oczywiście nie jest żadną regułą, bo słuchają nas bardzo różni ludzie - i to mnie bardzo cieszy. Chcielibyśmy, żeby nasza muzyka trafiała do szerokiej grupy słuchaczy, jednak nie jesteśmy zainteresowani słownikową komercją. Owszem, świetnie byłoby móc utrzymywać się z grania oraz mieć możliwość grać jak najwięcej koncertów dla jak największej publiki po całym świecie, ale nie uznajemy raczej możliwości kreowania naszego stylu przez producenta i wyrzekania się własnego ja na rzecz pieniędzy, nie chcemy być produktem, aczkolwiek uwagi wprawnego producenta z którymi byśmy się zgadzali i by nam się podobały - czemu nie?

Moim zdaniem dość ważny, lubię utwory które mówią o czymś ważnym, teledyski w których poruszane są jakieś kwestie. Nie chodzi o to, żeby każdy zespół z pogranicza hc/punk mówił tylko o tym, bo są zespoły które śpiewają tylko o miłości, bogu czy piciu herbaty a i tak je uwielbiam. My też nie jesteśmy jakoś specjalnie ideowi, dla nas liczy się głównie muzyka. Jeśli coś takiego jak "scena" w ogóle występuje, to myślę, że tak, ale nie wiem czy to źle czy dobrze.. robi się coraz bardziej różnorodnie, a to z pewnością pozytyw.

Jasne, to się zdarza, ale nie należy się tym przejmować i iść do przodu. My też słyszeliśmy, że nie jesteśmy mile widziani bo gramy melodyjnie, ale na szczęście to cholernie rzadkie przypadki.

Trzy lata temu byłem posiadaczem twina Iron Cobra, jednak po jakimś czasie potrzebowałem kasy, więc przerzuciłem się na singla, ponieważ tak naprawdę nie używałem podwójnej stopy w zespole. Jednak w lato znalazłem niesamowitą okazje na ebay i stałem się posiadaczem twina DW 9002. Od tego czasu kompletnie zakochałem się w DW, a drugi pedał jest miłym dodatkiem, z którego coraz częściej staram się korzystać, póki co nie umiem zagrać na nim dużo, ale myślę, że jestem na dobrej drodze.

Co rzuca się od razu w oczy w porównaniu Iron Cobry do DW to na pewno masywność. IC wygląda po prostu mizernie przy DW9002. Jest kompletnie inna, ma krótszą platformę, nie ma tak wyraźnego oparcia pod piętę i chodzi jakby lżej. Niestety, po jakimś czasie dostaje dużych luzów, podobno nie tylko ja miałem z tym problemy. Miałem okazję grać dłużej na Eliminatorze, DW5002, Iron Cobrze i DW9002 i muszę przyznać, że tego ostatniego nie wymieniłbym teraz na nic innego, a jeśli bym musiał to chyba jednak wróciłbym do Iron Cobry. Z przyzwyczajenia i sentymentu.

Nigdy mnie te napędy na serio nie zainteresowały, słyszałem bardzo wiele chwalebnych opinii o Czarcim Kopycie ze środowiska metalowego, na Axis nawet chwile grałem, jednak dla mnie to wszystko zbyt lekkie i precyzyjne stopy. Nigdy nie wyobrażałem sobie dynamicznego i mocnego grania na nich, a dzięki masie DW mogę wydobyć z dość głębokiej centrali naprawdę potężne mięsko. Miałem chyba z nimi za mało doświadczenia, żeby się do nich przekonać, może kiedyś? kto wie.

Aaron Gillespie - ex. Underoath, a teraz wokalista i gitarzysta The Almost, cenie go za niesamowitą energie, zaangażowanie i styl nie do podrobienia, kiedy widziałem go na żywo to nie mogłem się przestać uśmiechać, wywoływał we mnie niesamowite pokłady emocji. Drugim perkusistą który mnie inspiruje jest Travis Barker znany chyba najbardziej z Blink 182, +44 czy swoich projektów hiphopowych. kiedy słyszy się jego nagrania to od razu wiadomo kto gra, ma również swój niesamowity, niepowtarzalny styl i energie którą mógłby obdzielić kilku bębniarzy.

Faktem jest, że wiele ludzi uważa go tylko za showmana, twierdzą, że nie umie grać, że się popisuje itp. Ja go podziwiam, pewnie, że z dystansem, bo wiele rzeczy które robi ostatnio, są dla mnie co najmniej dziwne, ale trzy rzeczy o których napisałeś są prawdą, uwielbiam go oglądać i słuchać, to daje mi wielką motywacje do grania.

Dla mnie ekspresja na scenie to ważna rzecz, kiedy Ty się bawisz i dajesz z siebie wszystko to publika to odwzajemnia. Zdarza się , że ludzie mnie dostrzegają i gratulują po koncertach, to jest dla mnie niesamowicie budujące, jednak najważniejsze jest żeby zagrać dobrze, granie pokazowe zaraz po tym na mojej liście priorytetów koncertowych. Poza tym granie energiczne, ekspresyjne skądinąd przekłada się na dynamikę gry, która jest moim zdaniem cholernie ważna w rockowej muzyce.

Od czasu do czasu koncerty,najbliższy w planach to Melodrama HC Fest w Bydgoszczy 11 grudnia, ale przede wszystkim skupiamy się na tworzeniu materiału na płytę pełno-grającą, nasz cel to wydanie płyty w połowie 2011  Życz nam powodzenia, może tym razem się uda! ;)

Zapraszam na nasze koncerty, no i przede wszystkim dzięki serdeczne za dotrwanie do końca rozmowy (śmiech). Pozdro!