reż. Justin Krook i Michael Dwyer - ZAGŁUSZYĆ STRACH (org. Louder Than Fear)

Napęd: Travis Baker, reżyseria: Justin Krook i Michael Dwyer (Hulu 2026)

Trasa: Film dokumentalny opowiadający historię Travisa Barkera, perkusisty znanego przede wszystkim z formacji Blink-182. Film był realizowany dość długo, bo w latach 2017–2026, niemniej nie czuje się tego w trakcie oglądania ze względu na rewelacyjną spójność całości. Niezależnie, czy Travis prezentowany jest w studiu, czy na pokładzie liniowca Queen Mary 2, którym podróżuje – z wiadomych względów – przez Atlantyk.

Muzyk opowiada o swoich początkach, jak wielki wpływ na jego muzyczną drogę miała mama. Opisuje kolejne zespoły i moment, kiedy dołącza do Blink-182, co jest bardzo trafnie ujęte w kontekście znalezienia się w odpowiednim miejscu i czasie oraz wykorzystania okazji, jaka się nadarzyła. Wątki przechodzą bardzo płynnie z jednego w drugi. Wejście w świat hip-hopu z linią odzieżową, idea tatuowania. Dużo uwagi przykłada do okresu, kiedy mocno uzależnił się od wszelkiej chemii, co miało też wpływ na to, co się wydarzyło po katastrofie lotniczej w 2008 roku. Właśnie to zdarzenie jest punktem kulminacyjnym filmu, zaprezentowane we wręcz hollywoodzki sposób, co jeszcze mocniej buduje w widzu poczucie dramatu sytuacji. Wypowiedzi lekarzy i materiał zdjęciowy są bardzo wymowne. 65% poparzonego ciała, groźba amputacji, ciągłe operacje i zabiegi oraz potworny ból, który ciężko uśmierzyć farmakologicznie z racji… właśnie – uodpornionego organizmu. Do tego wielka trauma i lęk przed lataniem, który dopiero niedawno udało mu się w jakiś sposób przełamać. Ta tragedia jest punktem zwrotnym w jego życiu pod każdym względem. Podkreśla i pokazuje, jak ważna jest dla niego rodzina, ale nie ukrywa dramatów, jakie jeszcze później przydarzyły mu się po drodze zarówno w domu, jak i w pracy zawodowej. Druga część filmu jest więc mniej reporterska, a bardziej familijna, ideowa, z dużą dawką moralności między wierszami.

Wszystko jest okraszane komentarzem potężnej liczby gości, od perkusistów, przez raperów, po lekarzy i rzecz jasna rodzinę. Czasami są to jedynie pojedyncze frazy, ale lista nazwisk robi wrażenie, bo są tu m.in. Tommy Lee, Stewart Copeland, Lars Ulrich, Taylor Hawkins, Questlove, Sheila E., ale też np. Machine Gun Kelly czy Yungblud.

Wrażenia z jazdy: Przede wszystkim fantastyczna realizacja. Nie ma tu wypowiedzi nagrywanych kamerką internetową w domu, jak np. mieliśmy to w filmie o Philu Collinsie (co powoduje, że film wygląda jak zlepek jakichś nagrań). Bardzo płynne prowadzenie narracji w przechodzeniu z jednego wątku w drugi. Wszystko ma swoje naturalne następstwo. Poza tym goście, którzy – jak wspomniałem w sekcji powyżej – wypowiadają się czasami symbolicznie, ale pokazują moc i zasięg nazwiska bohatera.

Jest to stanowczo bardzo osobisty film biograficzny z nieco szerszym wstępem dotyczącym perkusji, chociaż idea gry na bębnach przewija się cały czas i często wychodzi na pierwszy plan. Głównie w pierwszej części filmu. Mamy tam ujęcia dedykowane, specjalnie nagrywane na potrzeby filmu.

Wyraźnie widać tu dążenie autorów do uderzenia w emocjonalne tonacje — dziedzinie, w której Amerykanie nie mają sobie równych. W niektórych momentach (szczególnie w drugiej części) ta uczuciowość przybiera nieco zbyt tkliwą formę, jednak broni się w kontekście całej historii.

Patrząc na całość, trudno opanować nieodparte wrażenie, że stworzenie rzetelnego dokumentu to znacznie większe wyzwanie, niż mogłoby się wydawać. Louder Than Fear służy tu za wzorcowy przykład tego, jak opowiadać podobne historie. Warto jednak pamiętać, że Travis Barker to w USA postać o ogromnym potencjale medialnym — znacznie większym niż w Europie — co niewątpliwie ułatwia pozyskanie budżetu i zaangażowanie odpowiednich ludzi.