Analiza stylu: Gavin Harrison (Porcupine Tree)

Analiza stylu
Dodano: 08.07.2009

Brytyjska grupa Porcupine Tree doskonale łączy w swej muzyce wpływy art rocka lat 60-tych i 70-tych ze współczesną elektroniką oraz cięższym graniem. Nie brak tu również prostych "przebojowych" piosenek. Wszystko to sprawia, że zespół jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych i popularnych zespołów współczesnej sceny rocka progresywnego.

Ten artykuł czytasz ZA DARMO w ramach bezpłatnego dostępu. Jeśli lubisz nasze treści, rozważ zakup pełnego dostępu cyfrowego do całej zawartości naszego serwisu.
Początkowo zespół był solowym projektem gitarzysty, wokalisty oraz głównego kompozytora Stevena Wilsona, do którego dołączyli potem Colin Edwin - bas, Richard Barbieri - klawisze oraz Chris Maitland - perkusja, którego w 2002 roku zastąpił Gavin Harrison. Zespół nagrał dotychczas dziewięć albumów, nie licząc wielu niskonakładowych lub limitowanych, kolekcjonerskich wydań czy kompilacji. Zespół ma w swej karierze różne etapy muzyczne, rozpoczynając od psychodeli i muzyki elektronicznej poprzez spokojniejsze i bardziej melodyjne soft rockowe granie, kończąc na cięższych i ostrzejszych klimatach w ostatnich wydawnictwach.
 
W tym numerze uwagę poświęcimy wybitnemu perkusiście Porcupine Tree, jakim niewątpliwie jest Gavin Harrison. Rozpoczął naukę na perkusji w wieku 6 lat pod wpływem ojca, który był uznanym trębaczem jazzowym i nieraz sam zasiadał za bębnami. Profesjonalną karierę muzyczną rozpoczął w wieku zaledwie 19 lat. Gavinowi rozpoznawalność i uznanie przyniosła przede wszystkim współpraca z Porcupine Tree, jednak zanim dołączył do zespołu, był bardzo aktywnym muzykiem sesyjnym i brał udział w nagraniu kilkudziesięciu płyt. Koncertował również m.in. z takimi artystami jak Iggy Pop, Lisa Stansfi eld, Incognito, Level 42, Eros Ramazzotti i wielu innych. Ostatnio na zaproszenie samego Roberta Frippa, Harrison nawiązał współpracę z legendą rocka progresywnego - King Crimson.
 
Gra Gavina Harrisona na perkusji charakteryzuje się niezwykłą lekkością frazy i muzykalnością. Zawsze doskonale uzupełnia muzykę zespołu, co jest wynikiem bardzo dokładnej analizy utworu. Towarzyszy temu niesamowita dynamika i artykulacja w grze oraz swoboda poruszania się w najbardziej złożonym metrum. Główne zainteresowania Harrisona to wszelkie zagadnienia polirytmii oraz rytmiczne złudzenia w grze na perkusji, oparte na matematycznej analizie metrum i wartości rytmicznych. Temu też poświęcił uwagę w swoich kilku podręcznikach, których poziom trudności może zniechęcić niejednego bębniarza, mimo to zachęcam gorąco do ich lektury. To właśnie może zmienić waszą koncepcję grania i pojmowania instrumentu, jakim jest perkusja.

Przykład 1

Jest to początkowy fragment utworu Blackest Eyes, otwierającego płytę In Absentia, pierwszego nagrania Gavina z Porcupine Tree. Mamy tu bardzo efektowne otwarcie - zmieniające się metrum, mnóstwo ozdobników, fl amów, użycie całego zestawu perkusyjnego - krótko mówiąc muzykalność, precyzję i świetną dynamikę. Na talerzu ride grana jest kombinacja ósemek i szesnastek, pomiędzy nimi w taktach 2, 4 i 8 pojawia się również otwarcie hihatu, które należy wykonać lewą ręką. W taktach 3 i 7 na werblu grane są fl amy, czyli przednutki, które należy wykonać drugą ręką niż akcentowane uderzenia. W takcie 7 na podwójnej stopie Gavin gra triole szesnastkowe na podwójnej stopie, które można w przypadku trudności z wykonaniem zastąpić dwiema szesnastkami na stopach. W taktach 10, 11 i 12 na stopie i werblu grana jest fi gura, która przypomina rytm shuffle.
 


Przykład 2

Sound of Muzak to również utwór pochodzący z płyty In Absentia. Przykład ten to bardzo interesujący synkopowany rytm na 7/4, na którym oparta jest zwrotka utworu. Na hihacie grane są wszystkie mocne części taktu, natomiast na stopie i werblu synkopy, które schodzą się z hihatem na 4 - werbel i 7 - stopa.
 


Przykład 3

Fragment ten pochodzi z utworu Trains, również z płyty In Absentia. Jest to niezbyt skomplikowana kompozycja o "piosenkowej" konstrukcji, mimo to partia perkusji Gavina jest bardzo interesująca, doskonale widać tu jego muzykalność i swobodę frazowania. Na talerzu ride podobnie, jak w Blackest Eyes grane są różne kombinacje ósemek i szesnastek, ozdabianych otwarciami hihatu lewą ręką. We wszystkich taktach z wyjątkiem 13 i 14 akcentowane jest 2 i, zazwyczaj uderzeniami w crash.
 


Przykład 4

Przykład ten pochodzi z płyty Deadwing z utworu The Start of Something Beautiful z metrum na 9/8. Zapis nutowy rozpoczyna się od 47 sekundy utworu. Na hihacie grane są szesnastki, akcentowane co drugą i należy zwrócić uwagę na precyzję uderzeń, gdyż akcentowane werbel i stopa schodzą się z nieakcentowanymi uderzeniami na hihacie . W taktach 2, 4, 6 i 8 na przedostatnią szesnastkę uderzany jest tom, który najlepiej będzie zagrać prawą ręką, a następującą po nim akcentowaną szesnastkę na hihacie lewą ręką, tak by płynnie przejść do kolejnego taktu od prawej ręki. Szczególną uwagę należy również zwrócić na precyzyjne egzekwowanie nutek "duszków" w taktach 5, 7 i 9.
 


Przykład 5

Utwór Way Out Of Here pochodzi z płyty Fear Of A Blank Planet. Fragment ten ma miejsce w 4:48 s utworu. Gavin zastosował tu bardzo ciekawą figurę rytmiczną. Metrum to 6/8 i akcentowane są pierwsza i czwarta ósemka. Na półotwartym hihacie grane są natomiast ćwierćnuty, co sprawia, że mijają się one z uderzeniami werbla na czwartą ósemkę.
 

 
Autor: Łukasz Chmieliński
Zdjęcia: Bezpośrednio od Gavina Harrisona - Diana Nitschke
Quiz - MORE REMO
1 / 12
Jak nazywają się naciągi do cichego grania?
Dalej !
Left image
Right image
nowość
Platforma medialna Magazynu Perkusista
Dlaczego warto kupić dostęp do serwisu Magazynu Perkusista?
Platforma medialna magazynu Perkusista to największy w Polsce zbiór wywiadów, testów, lekcji, recenzji, relacji i innych materiałów związanych z szeroko pojętą tematyką perkusyjną.
Dowiedz się więcej
Promocja! Miesiąc za "piątaka"